Göç Eden Kuşların Olağanüstü Yönelim Yeteneği
Her yıl milyonlarca kuş, kıtalar arasında binlerce kilometre kat ederek göç eder. Bu yolculuklar yalnızca bir hareket değil; evrimsel mühendisliğin ve biyolojik hassasiyetin doruk noktasıdır. Peki bu canlılar, herhangi bir harita ya da teknolojik araç olmaksızın yollarını nasıl bu denli isabetli bulabilmektedir?
Bilim insanları, kuşların birden fazla yönelim sistemini eş zamanlı olarak kullandığını ortaya koymuştur. Güneşin konumunu birer pusula gibi okuyan kuşlar, bulutlu havalarda yıldız haritalarına başvurabilir; hatta bazı türler, Dünya'nın manyetik alanını algılayarak adeta içsel bir GPS sistemiyle donanmış hâlde hareket eder. Bu çok katmanlı navigasyon yapısı, kuşların olumsuz hava koşullarında bile rotadan sapmadan ilerleyebilmesini sağlar. Özellikle yüksek frekanslı manyetik dalgaları algıladığı düşünülen cryptochrome proteini, son yıllarda araştırmacıların odak noktası hâline gelmiştir.
Göçün biyolojik maliyeti son derece yüksektir. Uzun mesafe göçü yapan türlerin bir kısmı, yolculuk öncesinde vücut ağırlıklarını yüzde elli oranında artırır; yağ depoları temel yakıt kaynağına dönüşür. Bazı kuş türleri ise gece boyunca hiç durmadan uçabilmek için uyku düzenlerini bölünmüş mikro-uyku seanslarına uyarlayabildiği bilinmektedir. Bar-tailed godwit adıyla bilinen kuş, Yeni Zelanda'dan Alaska'ya yaklaşık on bir günde, hiç konmadan gerçekleştirdiği uçuşla biyolojik dayanıklılığın sınırlarını zorlar. Bu performans, insan sporcularının atletik başarılarıyla kıyaslanabilecek bir fizyolojik tablo ortaya koymaktadır.
İklim değişikliği ise bu köklü dengeleri tehdit etmektedir. Baharın beklenenden erken gelmesi, böcek popülasyonlarının zirvesini öne çektiğinden, geç göç eden türler besin kaynaklarıyla örtüşmekte güçlük çekmektedir. Ekolojistler bu durumu
